head-mtwatsaischool
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
วันที่ 17 ตุลาคม 2021 12:13 AM
head-mtwatsaischool
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์

ฉันอ่อนแอต่อโลกภายนอก

  • 0 ตอบ
  • 178 อ่าน
ฉันอ่อนแอต่อโลกภายนอก
« เมื่อ: ธันวาคม 03, 2020, 11:13:08 AM »
ฉันอ่อนแอต่อโลกภายนอก

มันดูแล้วรู้สึกเหมือนเป็นดอกไม้ที่อยู่ในเรือนเพาะชำภายใต้การควบคุมดูแลของพ่อแม่คุณหรือเปล่าเป็นผักที่ถูกล็อคในกำแพงสีด้านพ่อแม่ของฉันทำฉันเป็นต้นไม้จริงๆแล้วคุณจะพบว่าฉันก็จะเป็นเหมือนต้นไม้อย่างช้าๆได้ยังไง อันที่ฉันเกิดพ่อกับแม่ก็ตัดสินใจลองใช้ภายในบ้านทั้งหมดก็เป็นเพราะว่าฉันมีระบบภูมิคุ้มกันที่อ่อนแอนะจ๊ะอากาศเป็นปกติยังทำฉันป่วยได้แม่ของฉันก็เลยนั่งอยู่กับฉันทั้งวันตาไม่กระพริบฉันรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในคุกหมอแนะนำอย่างหนักแน่นให้พ่อกับแม่ส่งฉันเข้าโรงเรียนประถมแทนการอยู่คงอยู่ที่บ้านการเข้าสังคมจะช่วยเรื่องภูมิคุ้มกันของชั้นกับแม่ตกลงทำแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่พระเจ้าจะมีความสุขมากแค่ไหนที่ได้ถูกปล่อยออกจากบ้านสักที

ฉันต้องการมีเพื่อนแล้วก็กลายมาเป็นนักเรียนดีเด่นห้องแต่วันแรกของการเรียนผู้ชายคนก็เข้ามาเขาป่วยแล้วก็ตามชั้นเจ้าทำไมพ่อแม่เขาไม่ปล่อยเขาอยู่ที่บ้านสำหรับคนอื่นมันอาจจะเป็นเรื่องที่ผ่านไปได้แต่สำหรับฉันมันทำลายชีวิตฉันได้เลยฉันป่วยแล้วก็กด 3 เดือนเป็นโรคนึงหายแล้วก็เป็นอีกโรคนึงต่อแล้วก็เป็นไข้ความทรมานเจ็บปวดแสนสาหัสแต่ฉันก็มีกำลังใจที่ดีภาษาอังกฤษแต่ว่าฉันคงจะกลับไปเรียนให้เร็วที่สุดความฝันเกิดจากความเสี่ยงต่อหน้าต่อตาคุณหรือเปล่าคุณเคยโชคชะตาน้องให้ล้มลงบ้างไหมไปรษณีย์เด็กเกินไปตกลงออกจากโรงพยาบาลแล้วก็ฉีดยากันอยู่พ่อแม่ตั้งใจว่าจะไม่ให้ฉันไปโรงเรียนต่อไปจะเปลี่ยนมาเรียนกับครูแทนก็คิดว่านกนกอะไรกับร่างกายของฉัน

ฉันรู้เลยว่าชนะสงครามครั้งนี้ได้ยอมจำนนแต่ก็ไม่ได้ยอมแพ้ฉันตัดสินใจเองไปกับเรื่องยาเพิ่มความแข็งแรงให้กับระบบได้ยังไงเพิ่งจะได้ออกจากคุกสักทีฉันเตรียมหลักฐานการสอบทุกอย่างงดงามและที่สำคัญที่สุดทำให้พ่อกับแม่ตายใจผลการสอบฉันได้ลงทะเบียนเข้าเรียนคณะแพทย์เป็นนักศึกษาควรทำในมหาวิทยาลัยที่มีเกียรติและฉันจะมีความสุขทั้งการปกครองมหาวิทยาลัยแต่มีข้อแม้ว่าแม่ต้องไปกับฉันแม่จะขับรถกลับบ้านเช่าเป็นมหาวิทยาลัยทุกเช้าทุกเย็นฉันได้รับเชิญไปงานปาร์ตี้อยู่บ่อยๆและฉันก็อยากจะไปมากแต่ก็จะไม่ยอมปล่อยฉันไปผ่านไปหลายเดือนมันก็ยังอยู่ในหมวดของการเป็นหนังสือที่บ้านมันดีกว่าที่จะมีชีวิตอยู่ได้นานแล้วถ้าเกิดป่วยขึ้นมา

แม่ต้องไปอยู่กับพ่อแล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกในชีวิตฉันจะถูกปล่อยให้อยู่คนเดียวในบ้านของนักเรียนทุกคนเห็นว่าฉันไม่ได้มากับแม่ก็เริ่มตั้งคำถามไปยกใหญ่ก็แค่บอกว่าตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวแล้วก็มีสระว่ายน้ำใกล้ๆฉันจัดงานปาร์ตี้ฉันสนใจแล้วก็ตอบตกลงเป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้รับผิดชอบชีวิตตัวเองผู้ใหญ่กินเหล้าขาวตัวนึงเล่นกันก็สนุกสุดๆแล้วฉันก็รออะไรอย่างอื่นอีกครั้งแรกคุณน่าจะรู้นะว่าอะไร ด้วยความสัตย์จริงเขาไม่ได้ก็ฉันจำเรื่องที่แข็งแรงแล้วก็ลมหายใจที่เรารักเขาได้เขาเป็นผู้ชายมันๆในนิยายเลยอากาศของฉันก็เป็นแค่โอกาสเดียวก็ได้หลังจากนี้ฉันอยู่ห่างจากเธอแม้แต่ก้าวเดียวจนจบมหาวิทยาลัยได้ง่ายๆแล้วเขาก็ทำให้ลูกหัวใจกลับไปกลับมาเป็นครั้งแรกของฉัน

แล้วก็กลายเป็นครั้งสุดท้ายจากการสอบผ่านไปมันก็กลับมาอยู่บ้านในวันหยุดยาวแล้วก็กลายเป็นว่าตลอดไปคุณเคยทำอะไรบางอย่างที่คุณคิดว่าเป็นกูรอบแต่กลับลงที่ความโง่เขาหรือเปล่าฉันเริ่มจะรอซ้ำหลายลอยเต็มตัวฉันไปหมดถ้าเป็นคนอื่นก็ไม่ใช่เรื่องหน้ากับใครอะไรก็คงคิดว่าเป็นรอยปานหรือไม่ก็แพ้อะไรบางอย่างฉันถูกๆให้รักษาสุขภาพตัวเองที่สุดฉันบอกวันที่ 5 รอบคอบพวกมันบอกว่ามันจะเป็นแค่เศษดินมันเป็นของขวัญฉันได้รับจากงานปาร์ตี้หน้าบ้านนั่นไม่อยากจะคิดเลยว่ามันเป็นยังไงมันก็ต้องอยู่กับพ่อแม่ทุกวันนี้เหมือนกับคำขึ้นมากขึ้นแข็งมากขึ้นแล้วก็ทำให้คันบ่อยหลังจากนั้นไม่กี่วันมันออกได้แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรฉันก็เลยตัดสินใจขั้นเด็ดขาดตัวเองในห้องน้ำ

เอากรรไกรตัดเล็บอย่าฆ่าเชื้อแล้วก็ผ้าปิดแผลออกมาซึ่งการผ่าตัดฉันก็กลัวความกล้าตกลงไปที่ชิ้นส่วนที่ยื่นออกมาได้ก็ต่อเมื่อฉันกลับถึงตัวเองด้วยความเจ็บปวดแผลของฉันก็เริ่มเบลอแต่ฉันไม่มีงานที่ต้องทำอีกเยอะถึงแล้วกินเหล้าผ่านความเจ็บปวดมันก็น้ำตาและฉันก็ตัดออกไปได้ทั้งหมด หลังจากนั้นไม่กี่วันแล้วก็เริ่มโตขึ้นแล้วก็ตอนเช้าออกมาบนหน้าจอฉันฉันทักมาบอกด้วยความยากลำบากและฉันก็เจอคุณยายของน้องของฉันฉันตัดสินใจที่จะเอามันออกไปข้างหน้ามันจะเจ็บเกินไปถ้าเอาก็มันออกไปตอนนี้แม่สังเกตเห็นรอยแผลบนใบหน้าและฉันบอกว่าเพราะว่ามันเป็นแค่สิวไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงถ้ามันตอบมาก็ขุดขึ้นมาบนหน้ามากขึ้นฉันตัดมันออกทีละชิ้น

ชิ้นนั่งฉันไปเรื่อยๆก่อนใช้แอลกอฮอล์ล้างแผลเป็นตอนฉันรู้สึกเจ็บปวดที่สุดจนไม่สามารถทำให้พ่อกับแม่เชื่อแล้วก็เริ่มเป็นกังวลได้อีกต่อไปแต่เขาก็เลยพาฉันไปหาหมอฉันต้องชักแม่น้ำทั้งห้าเพื่อไม่ให้แม่เข้าไปตรวจกับฉันได้อยู่กับหมอแค่ 2 คนเราเรื่องงานปาร์ตี้แล้วก็เรื่องที่ฉันทำอยู่ที่นั่นให้หมอฟังแล้วก็ตามร่างกายของฉันกำลังเก็บไว้ไม่ได้เลยมันดูน่าสยดสยองที่ประทับกันเป็นกลุ่มก้อนเล็กๆแล้วก็มีหนองไหลออกมาขึ้นอย่างที่ฉันคิดฉันติดเชื้อมาจากงานปาร์ตี้ทั้งนั้นมันเป็นเชื้อไวรัสทั่วไปที่เกิดขึ้นได้กับประชากรในชุมชนนอกเป็นพระภูมิคุ้มกันของฉันเองเชื้อไวรัสก็เลยจะขึ้นให้เกิดที่หาได้ยากยิ่งมนุษย์ต้นไม้ก่อนแล้วก็ฉันไม่ได้ขอความช่วยเหลือตั้งแต่ครั้งแรกๆ

เอาชิ้นเนื้อที่โกหกด้วยตัวเองมันก็เลยทำให้สถานการณ์แย่ลงคุณหมอทำการผ่าตัดที่แสนเจ็บปวดมากๆก็ยาระงับความปวดยังงั้นฉันก็ตื่นขึ้นมาระหว่างการผ่าตัดหลายครั้งแล้วก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดการผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดีไม่ว่าจะเป็นการผ่าตัดหรือยาที่มีฤทธิ์แรงที่สุด เดือนนึงหลังจากนั้นก็มันก็เริ่มต้นขึ้นมาอีกคุณหมอไม่ให้ทำการผ่าตัดมากกว่า 1 ครั้งต่อปีความว่าฉันจะเป็นต้นไม้เดินได้ก่อนสิ้นปี


โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์