head-mtwatsaischool
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
วันที่ 17 ตุลาคม 2021 2:17 AM
head-mtwatsaischool
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์

ความสุขอยู่ที่ใจ

  • 0 ตอบ
  • 171 อ่าน
ความสุขอยู่ที่ใจ
« เมื่อ: พฤศจิกายน 13, 2020, 01:48:56 PM »
ความสุขอยู่ที่ใจ

นายกายกับนายกานเป็นพี่น้องกันแต่ว่านิสัยนี้ผิดกันยังกับฟ้ากับดิน นายกายคนพี่เป็นคนที่อารมณ์ร้อนเขียวง่ายขี้หงุดหงิดแต่ว่านายกานขนน้องมีจิตใจที่ดีรักพ่อแม่จะมีกินหรือไม่มีก็ไม่เคยบ่น หนักเบาเอาสู้ หนังสือก็ได้เรียนแค่พออ่านออกเขียนได้ พ่อแม่ก็ยากจนแม่ก็ป่วยเป็นกล้ามเนื้ออ่อนแรงแขนขาไม่มีแรงมาหลายปียังพอช่วยเหลือตัวเองได้บ้างก็ยังดี แต่ว่าหุงหาข้าวปลาไม่ได้แล้ว กานจะต้องเป็นคนทำทั้งหมดส่วนกายพี่ชายก็ช่วยทำนาเหมือนกัน

แต่ก็แล้วแต่อารมณ์วันไหนอยากช่วยก็ช่วยวันไหนไม่อยากช่วยก็นอนอยู่ที่บ้านพ่อรู้นิสัยก็ไม่ว่าอะไรก็ปล่อยตามเรื่องลูกทั้งสองเริ่มเป็นหนุ่มกันแล้วเย็นนี้ทำกับข้าวก็มีไข่ต้มส้มตำกินกับข้าวเหนียว กายก็บ่น “เอ้อ...มื้อนี้ยังดีมีไข่กิน ทุกมื้อมีแต่พริกป่นกับผัก หาอะไรที่มันมีโปรตีนแทบจะไม่มี

ขี้กูจะเขียวเป็นผักอยู่แล้วมะละกอออกแบบไม่ทันมาทำส้มตำเมื่อไหร่จะมีหมูมีไก่มีเนื้อวัวกับเขากินบ้างวะ” พ่อก็บอกว่า “แห้งแล้งอย่างเนี้ยอย่าว่าแต่หมูหรือไก่เลยปลาเล็กปลาน้อยก็ไม่มีให้กินวันนี้ไอ้กานมันไปช่วยบ้านลุงนัยโทรปลุกโรงรถเขาก็ให้ค่าจ้างกับไข่มา 10 ฟอง”

เจ้ากายก็ตาโต แม้ไอ้กานมึงได้เงินก็มาแบ่งกันบ้างสิเว้ยคนละครึ่งกูจะได้ซื้ออะไรกินมั่งสายว่าอย่างนั้น กานก็บอกว่าให้แม่ไปหมดแล้วเก็บไว้ให้แม่ไปหาหมอบอกว่าถามเงินได้เท่าไหร่ก็เป็นค่าอยู่ค่ายาหมดกูไม่เห็นแม่จะดีขึ้นเลย

พ่อก็บอกว่าอ้าวทำไมพูดอย่างนั้นแหละถ้าแม่ไม่หาหมอแล้วแม่เองจะมีชีวิตอยู่รอดจนถึงทุกวันนี้เหรอแม่ก็บอกว่ากายมันพูดถูก ฉันก็เบื่อจะหาหมอแล้วกายนึกขึ้นได้ว่าแม่คงจะสะเทือนใจก็รีบกล่าวขอโทษ

ฉันไม่ได้ตั้งใจนะแม่ ฉันต้องขอโทษเพียงแต่ฉันเบื่อความจนคนในหมู่บ้านไอ้ที่มันรวยก็รวยจนน่าอิจฉาจัง บ้านลุงนัยอ่ะลูกๆก็เรียนสูงสูงทำงานดีส่งเงินให้พ่อแม่ทั้ง 4 คนมีหมูเห็ดเป็ดไก่กินเต็มที่บ้านเราสิไม่มีอะไรเลย ข้าวปีนี้จะมีขายหรือเปล่าก็ไม่รู้แล้งเป็นบ้าเลยแค่ข้าวจะกรอกหม้อจะมีกินร้อนทั้งปีหรือเปล่า

พี่จะบ่นทำไมเกิดมาจนก็ต้องสู้ถ้าไม่อยากลำบากทำไมไม่ไปเกิดเป็นลูกคนรวยนะพี่กูเห็นยอดปอกูเห็นยอดยอดมันแหลมๆดูสวยงามอยู่บนยอดปราสาทเลยโดดลงมาเกิดไม่นึกว่าจะไม่ใช่ยอดปราสาท กายพูดไปก็หยิบข้าวเหนียวกินไป

พ่อบอกคนเราทุกคนนะมันจะทุกข์จะสุขมันอยู่ที่ใจวันนี้เรากินกับส้มตำปลาร้าไข่นี้เราก็อร่อยมีความสุขแล้วมันก็กินเป็ดกินไก่ความสุขมันก็เสมอกันเท่าเทียมกัน เขากินเป็ดไก่บ่อยๆเขาก็เบื่อได้เหมือนกัน กินไม่ค่อยลงอย่างเช่นเรากินผักจิ้มปลาร้าพริกป่นบ่อยเราก็เบื่อ

คนรวยเขากินดีแค่ไหนเขาก็มีวันเบื่อก็ไม่อยากกินเหมือนกันคนจนน่ะมีทุกข์ คนรวยก็ใช่ว่าจะทุกข์ไม่มีทุกข์ไม่เป็นทุกคนมีทุกข์มีสุขเป็นของตัวเองทั้งนั้นแหละ

ถ้าหากว่าเราอยากจะมีฐานะที่ดีขึ้นเราก็ต้องขยันนะลูกพ่อสอนอย่างนั้นกายก็บอกว่างั้นฉันจะลองไปหางานทำนะเพราะทางนี้ก็ให้กานมันอยู่ช่วยพ่อก็แล้วกันแม่ก็บอกว่าจะไปไหนล่ะกายแม่เป็นห่วงนะฉันจะไปเป็นลูกจ้างในเมืองได้เงินกว่าจะแบ่งให้ทางบ้านบ้าง

ฉันจะขึ้นรถประจำทางไปหางานทำถ้าได้ก็จะกลับมาบอกนะแม่ ฉันโตแล้วไม่ต้องห่วงหรอกฉันไม่อยากทำนาเหนื่อยก็เหนื่อยร้อนก็ร้อนทำแล้วก็จนเหมือนเดิมนั่นแหละ เสร็จแล้วกานก็มาหางานทำก็ได้งานที่ร้านขายของขายส่ง

เขาติดป้ายรับคนงานเพิ่ม 1 คนช่วยยกของในร้านขึ้นรถ แล้วก็ช่วยจัดการมาขายของในร้านด้วยมีที่พักมีข้าวให้กินเงินเดือนเดือนละ 1,500 บาท ได้ก็ดีใจก็รีบกลับมาเอาเสื้อผ้าลงจากรถสองแถวก็ต้องเดินลัดเลาะผ่านนาเพื่อนบ้านอีก 2 แปลงกว่าจะถึงบ้าน

แม่ฉันได้งานแล้วนะ นี่พ่อยังไม่เข้าบ้านเลย เดี๋ยวฉันฝากบอกพ่อด้วยนะสิ้นเดือนให้พ่อขึ้นรถไปเอาเงินเดือนเดือนละพันนะแม่ฉันได้เดือนละ 1,500 บาท เขามีข้าวให้กินมีที่นอนให้มีลูกจ้าง 4 คนขับรถส่งของแล้วก็ช่วยยกของ

เป็นร้านขายของส่งมีทั้งข้าวทั้งน้ำมันน้ำตาลน้ำปลาเหล้าบุหรี่มีครบที่ร้านเฮียกลวงกลวงพาณิชย์ร้านใหญ่นะแม่ แม่บอกพ่อกับไอ้กานด้วยแม่กบบอกว่าไปอยู่บ้านคนอื่นก็ต้องพยายามนะลูก ทำใจให้เย็นๆเขาด่าเขาว่าก็อดทนเอา กับเพื่อนร่วมงานก็อย่าไปพูดผิดหูใคร

ทำตัวให้เข้ากับเพื่อนให้ได้นะ โชคดีนะลูกกายก็ได้มาทำงานตื่นเช้ามืดมีเพื่อนที่นอนพักหลังร้านด้วยกันอีกคนที่เจ้าแลกายกดโดนด่าสารพัดว่าหยิบจับอะไรยังไม่ค่อยถูกแต่ก็ไม่ได้เถียง เจ้าแลก็คอยสอนคอยบอกคนที่ขับรถส่งของมี 2 คน

เขาไปนอนบ้านตัวเองเขาก็อายุประมาณ 40 เฮียเขาก็ไม่ค่อยด่าเฮียกลวงมีลูกหญิงชาย 2 คนโตแล้วลูกสาวก็มีสามีแล้วแต่ก็อยู่ด้วยกันที่บ้านก็เฮียกลวงด้านหน้าขายของด้านหลังเป็นที่พักมีหลายห้องนอนซึ่งจะอยู่ในร้านก็สามารถมองเห็นได้ลูกสาวเฮียแกท้องโตคอยทำบัญชีให้

ส่วนเมียเฮียกลวงก็มีหน้าที่หุงหาข้าวปลาแล้วก็มาดูหน้าร้านบ้างลูกเขยก็คอยขายของหน้าร้าน ใครต้องการจะให้ที่ร้านไปส่งของให้ที่ไหนเฮียกลวงจะเป็นคนรับโทรศัพท์สมัยนั้นก็มีแต่โทรศัพท์บ้าน ส่วนลูกชายเนี่ยเขาว่าเรียนไม่จบนอนตื่นสายแต่เฮียกลวงกับเมียก็รักมาก เจ้ากายเคยแอบมองแอบอิจฉาที่บ้านนี้มีกับข้าวเต็มโต๊ะ

เจ้าตี๋เล็กนี่ตื่นเกือบ 11:00 น ตื่นมาก็กินข้าวดูทีวีเบื่อก็ออกจากบ้านทุกเย็น บอกกับแม่ว่าจะไปหาเพื่อนก็ได้ยินเสียงไขกุญแจเข้าบ้าน เฮียกวงบ่นว่าเมากลับมาอีกแล้วสิบางทีเจ้จูพี่สาวตี๋เล็กก็ออกมาด่าด่าว่าวันๆเอาแต่เที่ยวเดียวเที่ยวดึกดื่นนะเข้าบ้านยังทำเสียงดังรบกวนอีก

 ก็ทะเลาะกันกลางดึกเตี่ยกับแม่ก็ต้องออกมาหาลูกเขยก็บอกน่าเบื่อไม่อยากอยู่ ถ้าลูกโตแล้วจะแยกร้านรำคาญกายก็นอนคิดว่าขนาดมีเงินชีวิตเขาก็ไม่ราบรื่นน่าจะมีความสุข วันๆนับแต่เงินกับข้าวที่กายกับแลได้กินก็จะมีต้มจับฉ่ายกับโครงไก่เป็นหลักแล้วก็มีหมูทอดหรือไข่เจียวอีกอย่าง

บางวันก็จะเป็นพะโล้หมูสามชั้นมันย่องมีไข่มีผัดผักใส่เต้าหู้กายไม่เคยกินใหม่ๆก็อร่อยแต่เพราะกินบ่อยๆก็เลี่ยนก็มันเบื่ออย่างที่แลเพื่อนร่วมงานว่า ทำให้เขารู้ว่าความจริงแล้วแม้จะกินดีก็มีเบื่อได้ คนรวยก็เบื่อได้ คนจนก็เบื่อได้ดังนั้นแล้วไม่ถูกที่ว่าไม่มีหมายถึงทุกข์แต่การที่เราไม่รู้จักพอต่างหากที่เรียกว่าทุกข์


โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์