head-mtwatsaischool
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
วันที่ 20 ตุลาคม 2021 7:14 PM
head-mtwatsaischool
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
หน้าหลัก » นานาสาระ » สายไปเเล้วนะ

สายไปเเล้วนะ

อัพเดทวันที่ 24 ธันวาคม 2020

สายไปเเล้วนะ ..อริศรา

สายไปเเล้วนะ

สายไปเเล้วนะ การมาสายเป็นนิสัยที่หลายๆคนทำจนเคยชินและมองเป็นเรื่องปกติ ซึ่งฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น ฉันชื่ออริศรา ไม่ว่าจะ เข้าเรียนหรือทำงาน ฉันมักจะไปสายตลอด ฉันมองว่ามันเป็นเรื่องปกติเพราะเวลาเป็นสิ่งที่สามารถยืดหยุ่นได้ ทุกคนไม่ควรจะตึงเครียดและจริงจังกับเวลามากเกินไป จึงทำให้ฉันไม่รู้สึกอะไรกับการมาสายของตัวเอง จนวันนึงเหตุการณ์ที่ฉันไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เหตุการณ์นั้นมันทำให้ฉันจำไปจนตายว่าเวลาเป็นสิ่งที่สำคัญมาก และฉันไม่ควรที่จะมาสายไม่ว่ากรณีใดก็ตาม

 

“อริสรา เธอมาโรงเรียนสายอีกแล้วนะ ครูเรียกผู้ปกครองเธอมาพบหลายครั้งแล้ว เเต่ทำไมเธอยังไม่ปรับปรุงพฤติกรรมตัวเองอีก ถ้าเธอมาสายอีกทีครั้งหน้าครูจะลงโทษเธออย่างเด็ดขาดแล้วนะ”

 

การมาสายของฉันติดเป็นนิสัยตั้งแต่ฉันยังเรียนอยู่วัยมัธยม เหตุผลที่ฉันมาสายในช่วงนั้นก็เพราะว่าบ้านฉันอยู่ไกลจากโรงเรียนมาก แต่ด้วยความที่ฉันอยากเข้ามาเรียนในตัวเมืองฉันจึงตั้งใจอ่านหนังสือสอบ แต่พอฉันจะสอบติดสิ่งที่ตามมาคือการตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อให้ทันรถรับส่ง แต่ฉันไม่สามารถตื่นเช้าได้ขนาดนั้นฉันจึงไปโรงเรียนสายอยู่บ่อยครั้ง ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าฉันก็คงไม่ได้ผิดอะไร เพราะสิ่งที่ผิดคือโรงเรียนที่อยู่ไกลบ้านของฉันมากจนเกินไป

 

“อริสราแต่งตัวเสร็จหรือยัง นี่มันเลยเวลามานานมากแล้วนะ เดี๋ยวจะทำให้เพื่อนบนรถไปโรงเรียนสายกันหมด”

“อีกแป๊บนึงนะคะ หนูกำลังรีบอยู่”

 

มีอยู่วันหนึ่งที่ฉันพยายามตื่นเช้า แต่สุดท้ายฉันก็ยังตื่นเช้าไม่มากพอจึงทำให้ลุงที่ขับรถรับส่งต้องมาจอดรออยู่หน้าบ้านเป็นเวลานาน ซึ่งคนที่รอภายในรถไม่ได้มีแค่ลุงเพียงคนเดียวแต่มีเพื่อนๆจากหลายโรงเรียนที่กำลังรอฉันอยู่ เหตุการณ์ในวันนั้นทำให้เพื่อนๆบนรถทุกคนไปโรงเรียนสายกันหมดเพียงเพราะว่าฉันคนเดียว ในตอนนั้นฉันก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อยที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน แต่ตัวฉันเองก็ไม่สามารถปรับปรุงแก้ไขอะไรได้เลย เพราะทุกครั้งที่นาฬิกาปลุกฉันในยามเช้าฉันก็จะปิดมันทิ้งและนอนต่อโดยอัตโนมัติ การกระทำแบบนี้เป็นการกระทำที่ฉันทำมาตั้งแต่วัยเด็ก จนตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วว่าฉันจะสามารถแก้ไขมันได้หรือเปล่า

 

“ฮัลโหลลูก พ่อเองนะ วันนี้ทำงานวันแรกอย่าไปสายล่ะ เพราะว่าเดี๋ยวเจ้านายจะไม่ปลื้ม”

“จะพยายามนะคะพ่อ”

“ลูกพูดแบบนี้ไม่ได้นะ ลูกต้องรับปากพ่อมาว่าลูกจะไม่ไปสาย เวลานาฬิกาปลุกห้ามปิดนาฬิกาทิ้งไม่งั้นลูกไปสายอีกแน่ๆ ตอนนี้ลูกอยู่วัยทำงานแล้วนะต้องหัดมีความรับผิดชอบได้แล้วเริ่ม จากเรื่องง่ายๆคือรับผิดชอบต่อเวลา”

“โอ๊ยพ่อก็มันยากอ่ะ หนูจะพยายามทำแล้วกัน ไม่รู้ว่าคืนนี้หนูจะนอนหลับหรือเปล่าตื่นเต้นมากเลยจะได้ทำงานวันแรกแล้ว”

“เรื่องของการทำงานพ่อเชื่อว่าลูกสาวพ่อทำงานเก่งอยู่แล้ว แต่เรื่องของการรักษาเวลาพ่อไม่มั่นใจเลย เอาเถอะยังไงลูกก็รีบนอนพักผ่อนเยอะๆนะ แล้วพรุ่งนี้เลิกงานเสร็จกลับมากินข้าวเย็นกับพ่อด้วย”

 

หลังจากที่ฉันคุยกับพ่อเสร็จฉันก็รีบวางสายแะรีบเข้านอน แต่ก็อย่างว่านิสัยการปิดนาฬิกาปลุกเป็นสิ่งที่ฉันทำโดยอัตโนมัติ ในเช้าวันทำงานวันแรกอยู่ๆมือของฉันลืมไปปิดนาฬิกาปลุกที่กำลังแจ้งเตือนเสียงดังลั่นห้อง ผลสรุปแล้วคือในวันแรกฉันก็ไปทำงานสายและคาดว่าน่าจะสายอีกเรื่อยๆ

ในวันนั้นฉันโดนหัวหน้าตำหนินิดหน่อย แต่ก็ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเพราะฉันโดนตำหนิเรื่องนี้จนชิน การทำงานวันแรกควรจะเป็นเรื่องที่ดีสำหรับตัวฉัน แต่จู่ๆเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกับฉันเมื่อมีเบอร์แปลกโทรเข้ามาหาในเวลาทำงาน

 

“สวัสดีค่ะคุณเป็นญาติของคนไข้ใช่ไหมคะ 18:00 น ทางโรงพยาบาลขอเชิญญาติมาเยี่ยมคนไข้ด้วยนะคะ”

“อะไรนะคะโทรผิดหรือเปล่า คนไข้ที่ไหนกันคะ”

“อ้าวนี่คุณไม่ใช่คุณอริสราหรอคะ”

“ใช่ค่ะแต่ญาติของฉันไม่มีใครป่วยนะคะ ทำไมฉันต้องไปโรงพยาบาลด้วย”

“คุณพ่อของคุณให้คุณมาหาค่ะ ยังไงไว้ค่อยคุยกับคุณพ่อของคุณอีกทีนะคะ”

 

พ่อของฉันไม่เคยเล่าให้ฉันฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของพ่อบ้างทางโรงพยาบาลนัดฉัน 18:00 น แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเวลานั้นฉันจะเลิกงานหรือยัง ซึ่งฉันคิดว่าไปสายนิดหน่อยอาจจะไม่มีผลอะไรแต่สุดท้ายผลที่ตามมามันหนักหนาสาหัสเหลือเกิน 

 

“คุณพยาบาลคะฉันมาพบคุณพ่อค่ะ ที่นัดไว้ตอน 18:00 น”

 

เมื่อฉันพูดแบบนี้ไปพยาบาลทั้งสองคนที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์มองหน้ากันพร้อมกับทำหน้าตาเเปลกๆเหมือนมีอะไรจะพูด

 

“ว่าไงคะคุณพยาบาลพ่อของฉันอยู่ไหน ฉันจะไปหาพ่อค่ะ”

“พ่อของคุณตอนนี้อยู่ที่ห้องดับจิตค่ะ เขาเสียชีวิตไปเมื่อ 10 นาทีก่อน”

“อะไรนะคะ คุณล้อเล่นหรือเปล่าพ่อของฉันสุขภาพแข็งแรงจะตายอย่ามาเล่นตลกกับฉันนะ เป็นพยาบาลภาษาอะไรที่เอาความเป็นความตายมาล้อเล่น”

“พ่อของคุณมีก้อนเนื้อในสมองมานานมากแล้วค่ะ แต่เขาไม่ได้รับการรักษาจึงทำให้อาการบานปลาย ทางโรงพยาบาลนัดคุณมาตอน 08:00 น เพื่อที่จะให้คุณมาเซ็นต์เอกสารยินยอมการผ่าตัด แต่คุณมาตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้วค่ะ ทางเราขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ”

 

เหตุการณ์ในครั้งนั้นเป็นเหตุการณ์ที่ฉันจะจดจำอย่างไม่มีวันลืม การมาสายของฉันทำให้พ่อต้องมาเสียชีวิต หากฉันมาไวกว่านี้อีกหน่อยและรีบเซ็นเอกสารให้ทางโรงพยาบาลผ่าตัดเอาก้อนเนื้อออกจากสมองพ่อของฉัน ป่านนี้พ่อของฉันก็จะแค่นอนพักฟื้นอยู่ห้องผ่าตัด ไม่ใช่การนอนอย่างนิ่งสงบในห้องดับจิต การมาสายในครั้งนี้มันทำให้ฉันได้เข้าใจว่าเวลาสำคัญมากแค่ไหน ยิ่งเวลาที่เราจะได้อยู่กับคนรักมันสำคัญมากแบบที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน การมาสายที่ฉันมองว่ามันไม่สำคัญมาโดยตลอด ในวันนี้ทุกสิ่งทุกอย่างสอนฉันให้รู้ว่าการรักษาเวลาไม่ควรที่จะมองข้ามไม่ว่ากรณีใดก็ตาม

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์