head-mtwatsaischool
ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์ โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
วันที่ 20 ตุลาคม 2021 8:41 PM
head-mtwatsaischool
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
หน้าหลัก » นานาสาระ » ม้า ผู้ซื่อสัตย์

ม้า ผู้ซื่อสัตย์

อัพเดทวันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2021

ม้า ผู้ซื่อสัตย์ 

ม้า

ม้า ความเดิมจากตอนที่แล้วหลังจากที่ม้าสีขาวนวลลุกขึ้นมาได้ ลือเชดดีใจมากที่เห็นมันยืนขึ้นมาได้แล้วเขาก็เดินนำหน้ามันไปจนกระทั่งพ้นเขตแดนของเมืองไชยาชาลลือเชดเดินมาถึงจุดที่ม้ายืนหลออยู่เขารีบขึ้นมาแล้วขี่นำม้าสีขาวนวลไปอย่างช้าๆ จนเดินทางมาได้ไกลพอสมควรแล้ว และเมื่อเขาหันไปมองก็เห็นม้าสีขาวนวลเริ่มเดินเซลือเชดจึงหยุดตัดสินใจหยุดพักแล้วออกไปหาพืชสมุนไพรเพื่อมารักษาม้าบาดเจ็บตัวนั้นลือเชดใช้หินบดพืชสมุนไพรจนละเอียดแล้วนำไปปิดที่แผลของม้าสีนวลจากนั้นเขาก็ใช้เศษผ้าพันรอบบาดแผลให้แล้วหยอดน้ำเข้าปากให้มันม้าสีนวลตัวนั้นเมื่อรับรู้ได้ถึงหยดน้ำมันก็รีบเงยหัวขึ้นแล้วดื่มน้ำจากกระบอกไม้ไผ่จนหมดในค่ำคืนนั้นลือเชดและม้าทั้ง 2 ตัว

ก็ค้างกันอยู่ในป่าพอรุ่งเช้าเมื่อลือเชดตื่นขึ้นมาเขาก็เห็นม้าสีนวลตัวนั้นยืนอยู่ใกล้กับม้าของเขาแล้ว แล้วดูมันจะมีอาการดีขึ้นมากแล้วด้วยลือเชดล้างหน้าล้างตาเสร็จเขาก็รีบขึ้นม้าแล้วรีบกลับเมืองทันทีเมื่อกลับมาถึงเมืองน่านฟ้าเขาก็รีบพาม้าสีนวลไปให้ผู้ดูแลม้าของเมืองช่วยรักษามันอีกครั้ง แล้วเมื่อเวลาผ่านไป 1 อาทิตย์ม้าสีนวลก็หายดีแล้วเป็นม้าสีนวลที่มีลักษณะดีดูสวยงามจนแม้กระทั่งแม่ทัพลือชาเองก็ชอบในลักษณะของมัน “เจ้าม้าตัวนี้ดูมัลักษณะที่ดี ดูปราดเปรียว เหมาะที่จะเป็นม้าศึกเลยเชียวละ เจ้าได้มันมาจากไหนรึลือเชด” “มันเป็นม้าบาดเจ็บอยู่ในป่าช้าช่วยมันไว้เองท่านพ่อ” จากนั้นมาม้าตัวนั้นก็กลายเป็นม้าคู่ใจของลือเชด แล้วเขาได้ตั้งชื่อให้มันว่าบุญถึง บุญถึงเป็นม้าตัวผู้ที่คล่องแคล่วว่องไวแล้ว

รู้ใจลือเชดอย่างที่สุดเจ้าบุญถึงเป็นม้าที่ประหลาดมากของใคร ต่อใครเพราะมันเป็นม้าที่รู้ความแล้วเชื่องมากโดยเฉพาะกับลือเชด ไม่ว่าเขาจะสั่งอะไรมันจะเชื่อฟังแล้วจะทำตามได้หมดไม่นานหลังจากนั้นเมืองน่านฟ้าจำเป็นต้องรับมือกับการเข้ามาลุกลานกับเมืองไชยาชาลอีกครั้งแม่ทัพลือชาและลือเชดก็ได้นำทหารออกไปต่อสู้โดยที่ลือเชดนั้นอยู่บนหลังของเจ้าบุญถึงและการออกศึกในครั้งนี้ทุกคนก็แปลกใจในการเป็นม้าศึกของเจ้าบุญถึงเพราะมันเป็นม้าที่สามารถหลบหลีกและพาลือเชดเขาหาข้าศึกจนจัดการกับข้าศึกได้อย่างมากมายการศึกครั้งนี้พวกข้าศึกจากเมืองไชยาชาลต้องถอยกลับไปอย่างไม่เป็นท่า และทหารของเมืองน่านฟ้าก็โห่ร้องด้วยความดีใจในค่ำคืนนั้นแม่ทัพลือชาได้จัดงานเลี้ยงให้กับเหล่าทหาร

และม้าศึกทุกตัวโดยเฉพาะกับเจ้าบุญถึงที่ดูจะเป็นที่ชื่นชมไปทั่วแต่ดูมันเองก็ไม่ได้สนใจอะไรในชีวิตของเจ้าบุญถึงเหมือนจะมีแต่ลือเชดเท่านั้นเพราะมันจะไม่ค่อยออกห่างจากเจ้านายของมันเลย และลือเชดเองก็รักมันมากเหมือนกัน “ไอ้บุญถึงของเจ้ามันน่าอัศจรรย์มากๆ ข้าชอบมันจริงๆ ” “ข้าก็คิดไม่ถึงว่ามันจะเก่งขนาดนี้นะท่านพ่อ ที่สำคัญมันติดข้ามากเลยด้วย ตามติดข้าตลอดจนข้าอดรักมันไม่ได้” “มีม้าดีมีม้ารู้ใจมันดีที่สุดแล้วสำหรับทหารอย่างเรา” เมืองน่านฟ้านั้นอยู่สงบสุขได้อย่างไม่นานเท่าไหร่นัก ทหารจากเมืองไชยาชาลก็ได้ยกทัพมาเพื่อสู้รบอีกครั้ง และครั้งนี้ทหารจากเมืองไชยชาลได้ยกทัพกันมาอย่างมากมายจนแม้แต่แม่ทัพลือชาเองก็หนักใจเองอยู่เช่นกัน และการสู้รบก็เริ่มวุ่นวาย

ทหารจากเมืองน่านฟ้าก็ได้สู้จนตัวตาย และขับไล่ทหารจากเมืองไชยาชาลให้กับไปแต่ทหารเหล่านั้นเหมือนจะวางแผนกันมาเพื่อจะจัดการกับแม่ทัพลือชา และลือเชดโดยเฉพาะ แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนของพวกมันลือเชดนั้นเมื่อเห็นพ่อต่อสู้กับข้าศึกจนตกจากหลังม้าของตนเองเขาก็ลงจากหลังเจ้าบุญถึงแล้วสั่งให้เจ้าบุญถึงไปช่วยแม้ทัพลือชาส่วนเขาได้ขี่ม้าอีกตัวเพื่อไล่ล่าทหารจากเมืองไชยาชาล ลือเชดได้ควบม้านำทหารกลุ่มหนึ่งเพื่อไล่ล่าทหารจากเมืองไชยาชาลแต่สิ่งที่เขาทำนั้นคือสิ่งผิดพลาดเพราะนั้นคือสิ่งที่ข้าศึกต้องการสุดท้ายแล้วทหารของลือเชดก็ต้องตกอยู่ในวงล้อมของเหล่าข้าศึกเมื่อลือเชดเห็นแบบนั้นเขาก็นำสู้อย่างไม่กลัวตายแต่สุดท้ายก็สู้ทหารฝ่ายข้าศึกไม่ได้

ทหารที่ตามไปด้วยถูกฆ่าตายหลายคนทหารที่เหลืออยู่ก็ระสำระส่าย และแตกหนีจนกระจัดกระจายไปจนลือเชดถูกฝ่ายข้าศึกจับได้แล้วถูกถีบจนตกจากหลังม้าทหารของลือเชดคนอื่นๆ ที่หนีตายไปได้ไม่ไกลนักเมื่อเห็นลือเชดถูกทำร้ายพวกเขาก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปช่วยเพราะบาดเจ็บสาหัสกันอยู่ทั้งนั้นแต่จู่ๆ เจ้าบุญถึงก็วิ่งควบมาด้วยความรวดเร็วแล้วมันก็วิ่งควบเข้าไปหาข้าศึกกลุ่มนั้นเจ้าบุญถึงร้องดังก้องแล้วใช้สองเท้าหน้าตะกุยอากาศเตะถีบทหารฝ่ายข้าศึกจนเสียหลักแต่เจ้าบุญถึงไม่สนใจคมดาบของข้าศึกที่ลงบนตัวของมันและเมื่อเหล่าทหารบาดเจ็บของลือเชดได้เห็นแบบนั้นก็กู่กันเข้าไปช่วยจนขับไล่ทหารเหล่านั้นไปได้เมื่อข้าศึกหนีไปแล้วเจ้าบุญถึงที่เนื้อตัวมีบาดแผลแล้วเลือดไหลซิบ

ได้เดินเข้าไปหาลือเชดที่นอนนิ่งอยู่กับพื้นมันหายใจฟืดฟาดแล้วใช้หัวพลักตัวลือเชดบางครั้งก็ใช้เท้าเตะเบาๆ แล้วใช้ลิ้นเลียไปตามใบหน้าจนลือเชดรู้สึกตัวขึ้นพอเจ้าบุญถึงเห็นลือเชดรู้สึกตัวขึ้น มันก็ร้องออกมาด้วยความดีใจแล้วคุกเข่านั่งลงเพื่อให้ลือเชดได้ปีนไปนั่งบนหลังเมื่อลืมเชดขึ้นไปบนหลังแล้วเจ้าบุญถึงก็รีบควบกับไปที่เมืองโดยเหล่าทหารที่บาดเจ็บก็ได้ควบม้าตามไปด้วย “เจ้านายของเอ็งไม่เป็นไรแล้วไอ้บุญถึง เองนี่มันเก่งจริงๆ ช่วยทั้งข้า และช่วยลูกชายของข้าไว้” เมื่อลือเชดหายดีแม่ทัพลือชาก็ได้จัดกำลังทหารทั้งหมดที่มีโดยตัวเขาเป็นทัพหน้าแล้วลือเชดเป็นทัพหลังในการออกไปสู้รบกับเมื่อไชยาชาลเพราะแม่ทัพลือชาคิดว่าเข้าใจดีมามากพอแล้ว

แล้วเป็นฝ่ายตั้งรับมามากพอแล้วอีกทั้งยังไม่ได้คิดจะทำสงครามอะไรด้วยอยากให้ทั้ง 2 เมืองอยู่กันอย่างสงบแต่เมืองไชยาชาลกับรุกรานเมืองน่านฟ้ามาตลอดเขาจึงคิดว่าต้องไปปราบเมืองไชยาชาลให้ราบคาบแล้วเข้าก็ทำได้จริงๆ โดยมีลือเชดที่มีม้าคู่ใจอย่างบุญถึงค่อยสมทบในการศึกครั้งนี้เมื่อจัดการเมืองไชยาชาลให้อยู่ในการปกครองได้แล้วจากนั้นมาเมืองน่านฟ้าก็อยู่กันอย่างสุขสงบจากนั้นลือเชดกับเจ้าบุญถึงทั้งคู่ก็กลายเป็นเพื่อนสนิทแล้วคอยดูแลกันเรื่อยมา

อ่านบทความต่อไป คลิ๊ก !!!  มนุษย์ 

นานาสาระ ล่าสุด
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์
โรงเรียนมัธยมวัดไทรราษฎร์อุปถัมภ์